18/3 - 03/4, Eκθεση των Bασίλη Kαρκατσέλη, Aργύρη Λιαπόπουλου, Φώτη Παλαιολόγου με τίτλο: "Tοπίων Yπέρβασις" Iστιτούτο Γκαίτε Θεσσαλονίκης

Facebook Twitter Google+

ΤΟΠΙΩΝ ΥΠΕΡΒΑΣΙΣ
Landscape transcendence


ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΚΑΤΣΕΛΗΣ - ΑΡΓΥΡΗΣ ΛΙΑΠΟΠΟΥΛΟΣ - ΦΩΤΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
VASILIS KARKATSELIS - ARGIRIS LIAPOPOULOS - FOTIS PALAIOLOGOS

Τρεις σαφώς οριοθετημένες κατηγορίες της τοπιογραφίας, η πόλη, το δάσος και η θάλασσα βρίσκονται μαζί, ακριβώς για να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε το μάταιο των επεμβάσεων του ανθρώπου πάνω στη φύση. 
Το αστικό τοπίο γερνάει πολύ γρηγορότερα απ’ ότι φανταζόμαστε. 
Το δέντρο θα παραμείνει πάντα θριαμβευτής.
Τα μπαλώματα και κάθε προσπάθεια για κατάκτηση της θάλασσας (προβλήτες), όσο και να το επιδιώξουνε, ποτέ δε θα φράξουν τους ορίζοντες. Πολύ δε γρηγορότερα, απ’ ότι ίσως θα θέλαμε, θα οπισθοχωρήσουν στο κύμα. 
Αυτές ακριβώς τις προσθήκες στο χείλος της απέραντης θάλασσας, τους βίαιους εισβολείς που δήθεν για τις δικές μας ανάγκες, ανατρέπουν την ισορροπία της φύσης, είναι που φωτογραφίζει ο Αργύρης Λιαπόπουλος, όπου κι αν βρίσκεται στην Ελλάδα. 
Κρατάει ντοκουμέντα, όχι όμως για ιστορική χρήση, αλλά για καλλιτεχνική επαναδιαπραγμάτευση . Η φωτογραφία που προκύπτει, για αυτόν δεν είναι το τελικό προϊόν αλλά το μέσον για να περάσει στις δικές του κατασκευές, για να στήσει τα δικά του «τοπία», για να μας παρουσιάσει τη δική του ποιητική.
Στον αντίποδα, η φωτογραφία του Φώτη Παλαιολόγου, λειτουργεί σαν μέσον καταγγελίας, αφού το προκύπτον υλικό επανασυγκολλάται με ανόμοια θέματα, από άλλους χώρους, τόπους και χρόνους, με πρόθεση να «ανεβάσει» την ένταση.
Φωτογραφίζει τα τοπία της Δυτικής Θεσσαλονίκης, που κάποτε, σε άλλες εποχές, γνώρισαν δόξες. Τοπία της μεταβιομηχανικής εγκατάλειψης, κτίρια ρημαγμένα χωράφια οργωμένα από γραμμές τρένων και μεγαλεία που μοιάζουν ανεπίστρεπτα να έχουνε περάσει, δεμένα με «τοπία» της Άλλης, της πόλης βιτρίνας. 
Τα επι μέρους αυτά τοπία, άλλοτε τεράστια και άλλοτε όχι τοποθετούνται μαζί, σαν τμήματα ενός παζλ προς τακτοποίηση, διεύρυνση και αρχειοθέτηση (αφού πολλά απ’ αυτά δεν υπάρχουν σήμερα). 
Κομμάτια και θρύψαλα μιας πόλης που, έτσι κι αλλιώς, καθ’ όλη την όχι και τόσο σύντομη ιστορία της υπήρξε όχι μόνο πολυσυλλεκτική αλλά και το ένα και το άλλο. 
Ο Βασίλης Καρκατσέλης, φωτογραφίζει το δάσος ή το μέρος αυτού, τη νύχτα, τότε που τα πνεύματα των προγόνων ζωντανεύουν, στήνουν το δικό τους φωτεινό χορό και γίνονται κυρίαρχα στη γη τους. Τη νύχτα που το δέντρο χάνει το χρώμα του, τις λεπτομέρειες, την άμεση από το χώρο εξάρτηση και όλα εκείνα που μοιάζει να το χαρακτηρίσουν. 
Απομονωμένες ή όχι, με ή χωρίς κατάλοιπο της ανθρώπινης δραστηριότητας, οι σιλουέτες των δέντρων, στέρεες, ακίνητες και βαθιά ριζωμένες, υπάρχουν εκεί για να μας προσδιορίζουν τα «σταθερά σημεία στήριξης» για να μας θυμίσουν ότι ελάχιστα πράγματα μπορούμε ν’ αντιληφθούμε, λίγα προλαβαίνουμε να δούμε και ακόμη λιγότερα να καταλάβουμε, εμείς «οι περαστικοί». 
Κοινός παρονομαστής στη δουλειά των τριών είναι
ΣΕ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
Η έρευνα και η χρήση της φωτογραφίας σε πεδία πέραν της απλής καταγραφής, πέραν της αντιμετώπισης της σαν μέσο που πάντα ασχολείται μονοσήμαντα με την «αλήθεια». 
ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΦΟΡΜΑΣ
Α. Κατατερματισμός της αρχικής εικόνας για δημιουργία άλλης και
Β. Εισαγωγή της υφής στην επιφάνεια (εξωφωτογραφικός παράγοντας). 

Δεκέμβριος ’95