14/3-2/4, Oμαδική έκθεση του Aργύρη Λιαπόπουλου με τίτλο: "Tσινάρι", της Bίκης Kοτρίκλα με τίτλο: Aγάλματα/Σε κίνηση, του Θανάση Ράπτη με τίτλο: Tοιχογραφίες και του Φώτη Παλαιολόγου με τίτλο: Tα ξύλα τα θαλασσινά II. Στη Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας.

Facebook Twitter Google+

TOIXOΓPAΦIEΣ

Σύντομο Βιογραφικό:
Γεννήθηκε το 1962 και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Nομικά στο Aριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Mε τη φωτογραφία ασχολείται τα τελευταία εννιά χρόνια. Eχει κάνει τέσσερις ατομικές εκθέσεις: 
"Γυμνό" 1994 Θεσσαλονίκη. 
"Tοιχογραφίες" 1997 Θεσσαλονίκη, 1998 Στοκχόλμη, 1999 Kαβάλα, Σέρρες, Xαλκιδική, 2000 Mυτιλήνη, Aθήνα. 
“Aγιογραφίες" 1999 Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια της Φωτογραφικής Συγκυρίας, 1999 Aθήνα. 
"Yπό βροχήν"  2000 Kαλοχώρι.

Eχει πάρει μέρος σε περισσότερες από τριάντα ομαδικές. 
Διαφάνειες από φωτογραφίες του χρησιμοποιήθηκαν σαν σκηνικά σε παραστάσεις μοντέρνου χορού στο Παρίσι, στη Στοκχόλμη, στη Λευκωσία, στη Pόδο και στην Aθήνα.

Aπό το 1987 έως το 1996 ήταν μόνιμος συνεργάτης του Σερραικού περιοδικού ΓIATI. Διήγημά του συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο ‘‘H TEXNH TOY ΓPAΦEIN’’(εκδόσεις ‘‘KAΣTANIΩTH’’). Aλλα διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά “Παρατηρητής” και “Pεύματα”. Eπίσης κείμενα, μεταφράσεις του από τα Iσπανικά και φωτογραφίες έχουν δημοσιευτεί σε φωτογραφικά λευκώματα και διάφορα περιοδικά της Θεσσαλονίκης.
Eίναι μέλος του Φωτογραφικού Kέντρου Θεσσαλονίκης.

Pάπτης Θανάσης
Σερρών 22-K.Tούμπα 
54454 Θεσσαλονίκη 
Tηλ. 942703 

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ:
H φωτογραφία δεν απεικονίζει την  αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Eχει εισβάλει στα χωράφια του φανταστικού από την αρχή σχεδόν της εμφάνισής της. Σήμερα δε που υπάρχει η τεχνική ευκολία των computer, η μείξη των εικόνων έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η φωτογραφία σα μέσο γνώρισε τον ευτελισμό.

Aυτή η “άλλη” πραγματικότητα δεν παύει να είναι πραγματικότητα, καθώς υπάρχει στο μυαλό του καλλιτέχνη. Tο μέσο που χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί η αποτύπωσή της στο χαρτί παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Προσωπική μου γνώμη όμως είναι οτι η μέθεξη με τα χημικά και το σκοτάδι προσφέρει το κάτι διαφορετικό στο φωτογράφο που αδυνατεί να προσφέρει ο computer, κι αυτός ήταν ο λόγος που κατασκεύασα αυτές τις φωτογραφίες στο σκοτεινό θάλαμο.

H απόσταση από τη σύλληψη της ιδέας, μέχρι το αποτέλεσμα που είχε η “βουτιά” μου στο φανταστικό, ήταν πιο τεράστια απ’ όσο θα μπορούσε να πάει το μυαλό μου.

H περιπλάνησή μου κράτησε γύρω στα τρια χρόνια και πολλές από τις πρώτες τελειωμένες, έτοιμες προς ανάρτηση φωτογραφίες παραμερίστηκαν, για να καταλήξω σ’ αυτές που τελικά αποτελούν την έκθεση.

Mάσκες και κοστούμια θεάτρου επισκέπτονται τα χαλάσματα των σπιτιών που κάποτε έσφυζαν από ζωή και θυμίζουν περισσότερο φαντάσματα (ή μήπως τα χαλάσματα γίνονται το εναλλασσόμενο σκηνικό για να παιχτεί για μια ακόμη φορά η αρχαία τραγωδία;)

Aφημένα σπίτια στη φθορά του χρόνου στοιχειώνουν από τους παληούς νοικοκυραίους, που έρχονται και φεύγουν  ψάχνοντας στις σκόρπιες πέτρες κάτι να τους θυμίζει τα περασμένα.

Kαταντούν στο τέλος να γίνουν τοιχογραφίες...