«ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Ή ΓΛΥΠΤΙΚΗ»

«ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Ή ΓΛΥΠΤΙΚΗ»

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΑ ΓΛΥΠΤΑ 
- Τα μηχανήματα στα Μάλγαρα να αποτελέσουν υλικό για τη σειρά με τις διάτρητες φωτό.
- Η σύνθεση να είναι κλασσική. Να δουλευτούν τα πρότυπα της Βαβυλωνιακής παράθεσης. Να επιδιώξω την Αιγυπτιακή βάση-πυραμίδα για να απογειωθούν τα αντικείμενα και την ελληνική χρυσή τομή για άψογες συνθέσεις.
- Το κάδρο να είναι σφικτό, ώστε να μην αφήνει τα μηχανήματα ν’ αναπνεύσουν. Ο φωτισμός στακάτος.
Τίποτα δεν πρέπει να παραπέμπει στη χρήση του μηχανήματος. Η φωτογράφηση να γίνει με ήλιο μεσημέρι μόνο, ώστε ο φωτισμός να επιτρέπει τη δημιουργία του ανάγλυφου μετάλλου. Τα μέταλλα να έχουν γωνία 450 με τον ήλιο ώστε να οδηγείται το μάτι του θεατή στον πίσω τον φωτογραφικού αντικειμένου χώρο.
- Θα πρέπει τα έργα να έχουν πληρότητα, να μη στεναχωρούν το θεατή στο γιατί λείπει ένα κομμάτι της εικόνας. Ο θεατής δεν πρέπει να αισθανθεί δυσφορία για το κομμάτι που απουσιάζει. Μόνο τότε θα αισθανθεί το μάταιο τις μασίφ επιφάνειας του φωτογραφικού χαρτιού. HOMAGE ΣΤΟΝ ΛΟΥΤΣΙΟ ΦΟΝΤΑΝΑ αυτόν που ονειρεύτηκε να δει πίσω από το ανύπαρκτο-εγώ λέω να δει πίσω από την τέχνη-με τη σκέψη «πότε επιτέλους θα κάνουμε μία τρύπα στο ουρανό;» 
- Τα γεωργικά μηχανήματα από τα Νέα Μάλγαρα θ’ αποτελέσουν το υλικό για την έκθεση στο Σάκη.
- Αφαιρώ μεγάλα τμήματα της Φωτογραφικής επιφάνειας (χαρτιού) με κοπίδι και ψαλίδι ώστε να μπει στο έργο η μεταφωτογραφική και μεταεκτυπωτική δράση-παρέμβαση. Εμένα όμως δεν ενδιαφέρει αυτό αλλά ο έλεγχος αυτής της δράσης. Το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Πρέπει να κάνω το θεατή να δει πίσω από το χαρτί, πίσω από τη φωτογραφία, όπως βλέπουμε πίσω από τους όγκους του Henri Moore. (Τα πορτραίτα μένουν πίσω). 
- Τυπώνω με μαύρο πλαίσιο γύρω-γύρω.
Από μια θα τονίζει την καθ’ ολοκληρία και εξαρχής εμμονή μου στην συγκεκριμένη δομή και από την άλλη θα κρύβει το τελάρο. 
- ΜΕΓΕΘΟΣ. Μεγάλο. Τόσο μεγάλο που να μη μπορεί να τ’ αντέξει ο χώρος και τα έργα ν’ αποτελούν πρόκληση για το θεατή. Πρόκληση για τη στάση του-τοποθέτηση απέναντι στον ασφυκτικό κλοιό της πόλης-εικόνας που μας περιβάλλουν και πρόκληση-πρόσκληση για μια δεύτερη επίσκεψη στο χώρο. Το μεγάλο μέγεθος αφήνει μεγάλες τρύπες-κενά που σε συνδυασμό με τον υπερβολικά μικρό χώρο θα υποχρεώσουν το θεατή-θέλει δε θέλει-να δει από πίσω. Εάν το ίδιο μέγεθος παρουσιαζόταν σε ένα αχανή χώρο η αίσθηση θα ήταν διαφορετική και το αποτέλεσμα περισσότερο «ωραίο» κάτι που δεν είναι το ζητούμενο. 
- Η ΕΚΤΥΠΩΣΗ να είναι σοφτ και πλακάτη ώστε να αποφύγουμε το σκόπελο του εφετζίδικου κοντράστ. (τα μέταλλα γράψανε καλά). Η πλακάτη εκτύπωση θα μετριάσει το ανάγλυφο και θα μας επαναφέρει στο επίπεδο.
- ΚΟΡΝΙΖΑ. Στα τελάρα δε θα μπει κορνίζα, όχι μόνο για να μη δοθεί η αίσθηση του παράθυρου (αν πρέπει το ρόλο των ανοιγμάτων θα πρέπει να παίζουν οι τρύπες) αλλά και γιατί δεν πρέπει να έχουν συγκεκριμένο τέλος-όρια (αν πρέπει αυτό θα το έχει κάνει με το παραπάνω το μαύρο πλαίσιο) (Να υπολογιστεί το γύρισμα). Δεν θέλω να μοιάζουν και σαν έργα τελειωμένα αφού ο τρόπος παρουσίασης πρέπει να παραμείνει ορατός σα μια ανοικτή πρόταση προς τους λοιπούς φωτογράφους για «άλλες» αναρτήσεις, πέραν της κόλλας και του πασπαρτού.
- ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ. Τα έργα δεν αριθμούνται αφού μόνη της η παρέμβαση τα κάνει μοναδικά. Απλώς υπογράφονται από πίσω με το όνομα και τη χρονιά.
  Τα 15 έργα εξαντλούν τη συγκεκριμένη σειρά. Θα ήταν ιδανικό να υπάρξει πρόσκληση για συνέχιση του πειράματος σε άλλες φόρμες, αντικείμενα και ενδεχομένως μεγέθη.
  Είναι περίεργο. Παλιά είχα πολλές απαντήσεις. Τώρα δουλεύω συνέχεια για να διατυπώνω ερωτήσεις. Και για ποιον άραγε; 
  Ακούει κανείς; Και γιατί; 
  ΑΣΧΕΤΟ! Αφού έχω τόσες ωραίες «κλασικές» φωτογραφίες γιατί άραγε παρουσιάζω πάντα αυτές που εξαγριώνουν τους άλλους και τους κάνουν να κλείνουν μάτια και αυτιά; 
ΠΡΟΣΟΧΗ 
Σε απομονωμένο σημείο του χώρου θα υπάρξει και ένα έργο χωρίς μεταεκτυπωτική επέμβαση (αφαίρεση τμημάτων) ώστε ο θεατής να μπορέσει, από τη μία να συγκρίνει την «παραδοσιακή» εικόνα με τις υπόλοιπες της έκθεσης και από την άλλη, να βεβαιωθεί ότι δεν αφαιρέθηκαν κομμάτια για να βελτιωθεί η εικόνα (που ίσως ήταν καλύτερη πριν) αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να εξυπηρετηθεί ο σκοπός του καλλιτέχνη.
  Τα γυρίσματα του μαλακού φωτο χαρτιού δεν θα διορθωθούν με υποστήριξη από πίσω αλλά θα επιδιωχθούν, με έργα που θα έχουν «αυτιά» ελεύθερα να γυρίζουν. 
  Τα έργα στο βάθος του χώρου θα είναι επίτηδες τέτοια που θα επιτρέπουν το γύρισμα του χαρτιού με τρόπο ώστε και πάλι να αποτελεί πρόκληση για το θεατή (όχι μόνο να πιάσει το έργο με κίνδυνο να το καταστρέψει αλλά κυρίωςγια να κοιτάζει και στην κυριολεξία πίσω από το έργο.

Αποσπάσματα από το ημερολόγιο εργασίας του Βασίλη Καρκατσέλη για την εργασία «ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ή ΓΛΥΠΤΙΚΗ» που παρουσιάστηκε το Δεκέμβριο στην GALLERY ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»