Περιοδικό Φωτόπολις

Facebook Twitter Google+

  ΦΩΤΟΠΟΛΙΣ
ΕΝΑ ΕΝΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΧΕΡΙ ΜΕ ΧΕΡΙ
ΓΙΑ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Το Φωτόπολις είναι μια πειραματική κίνηση-έκδοση από φωτογράφους που συναντιούνται στο ΦΚΘ.
Το Φωτόπολις θέλουμε να είναι ένα έντυπο όχι για τη φωτογραφία στους τοίχους, καθώς οι εκθέσεις και οι αναρτήσεις έχουν συγκεκριμένους νόμους και κανόνες, που πολλές φορές λειτουργούν κατασταλτικά απέναντι σε ένα μέρος του έργου μας, αλλά ούτε και για την τυπωμένη σε καταλόγους ή φωτογραφικά λευκώματα φωτογραφία, οπού σωρεία περιορισμών έχουμε και εδώ.
Μας ενδιαφέρει το Φωτόπολις να είναι ανοιχτό, ζωντανό έντυπο, το οποίο θα φιλοξενεί τις φωτογραφίες δίχως τους παραπάνω περιορισμούς. Ένα έντυπο που θα λειτουργεί ελεύθερα και ανεξάρτητα από πρέπει, ελεύθερο προς τα μέσα, ελεύθερο και προς τα έξω, ελεύθερο και στην κυκλοφορία του. Το έντυπο αυτό θέλουμε να διαχέει τη φωτογραφία στην πόλη. Να διανέμεται χέρι-χέρι σε δρόμους και πλατείες, να τρυπώνει σε εκθεσιακούς χώρους, να πίνει τον καφέ του μαζί με τα θέματα του με σαφή πρόθεση να βρεθεί και να επικοινωνήσει.
Ελεύθερο είναι και ως προς τα υπόλοιπα του χαρακτηριστικά. Χωρίς μόνιμη συντακτική ομάδα, χωρίς portfolios, χωρίς κυρίαρχη αισθητική άποψη, χωρίς σταθερό μέγεθος και φόρμα, χωρίς κείμενα, αλλά ανοιχτό σε ιδέες και συμμετοχές. Χωρίς γραμμή πλεύσης ταξιδεύει κάθε φορά προς τα εκεί που το σπρώχνουν αυτοί που το τιμούν, αυτοί που το αλλάζουν.
Το Φωτόπολις είναι ακόμη μια ευκαιρία για τους φωτογράφους και το κοινό τους, ένα παιχνίδι για τις σχέσεις των ανθρώπων, ένα δώρο από όλους προς όλους, το οποίο δεν έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα (προσφέρεται δωρεάν).
Παρ όλα αυτά το Φωτόπολις είναι θεματικό για να μην είναι χαοτικό. Σε κάθε του έκδοση έχει ένα θέμα που υποτίθεται ότι διαπραγματεύεται. Το πρώτο τεύχος είχε θέμα το ΑΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙO, το δεύτερο την ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ, το τρίτο τις σχέσεις της Ελλάδας με τον ΤΟΥΡΙΣΜΟ, το τέταρτο τη ΦΙΛΙΑ, θέματα δηλαδή τελείως ανοιχτά.

ΑΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
Η πόλη μέσω της ιστορίας διαγράφεται ως το σημείο εκείνο της μέγιστης συγκέντρωσης της δύναμης και της κουλτούρας της κοινωνίας.
Η πόλη είναι ένα στοιχείο της φύσης όπως μια σπηλιά ή μια μυρμηγκοφωλιά. Είναι ένα συνειδητό έργο τέχνης, που κρατά μέσα στα όρια του κοινωνικού του πλέγματος πολλά μικρότερα και πιο προσωπικά έργα τέχνης.
Η πόλη είναι ένα δίκτυο από τόπους που προορίζονται να γεμίσουν τη διαχωρισμένη μας ζωή. Το μυαλό παίρνει μορφή μέσα στην πόλη και σε ανταλλαγές οι αστικές μορφές διαμορφώνουν το μυαλό. Την πόλη την κατοικούμε, αντιθέτως αυτή μας κατοικεί.
Ο χώρος όχι λιγότερο από ότι ο χρόνος αναδιαμορφώνεται σε πόλεις, σε γραμμές που ορίζουν σιλουέτες, σε κλειστούς ορίζοντες, σε κάθετες γραμμές, σε επανάληψη, σε αλλοτρίωση, σε αποξένωση.

Η πόλη είναι η χωρική οργάνωση της επιβίωσης. Η πόλη καταγράφει τη συμπεριφορά μιας κουλτούρας, όπως και τη δημιουργία ενός έπους που εξυμνεί τα θεμελιώδη ίχνη της ύπαρξης της. Στην πόλη από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε. Τα παιδιά μαθαίνουν να παίζουν σε ένα οργανωμένο εγκλεισμό που ξεκινάει από τέσσερεις τοίχους του διαμερίσματος, περνάει από την τσιμεντένια περιφραγμένη αυλή του σχολείου και καταλήγει στις εικονικές εκτελέσεις μπροστά στην τηλεόραση.

Οι πόλεις είναι ένα προϊόν του χρόνου, είναι τα καλούπια μέσα στα οποία σμιλεύονται οι ζωές των ανθρώπων. Οι πόλεις είναι η τεράστια καθημερινότητα της υπερβολής. Οι πόλεις είναι το δημόσιο και το ιδιωτικό, το πνεύμα, η ύλη, η υποταγή και η αντίσταση. Παρελθόν, νοσταλγία, χάος, αναμνήσεις, ζωντάνια, μαλθακότητα, μυρωδιές, θόρυβοι, χρώματα, γεύσεις, μυστήριο, μελαγχολία, παραγωγή, κατανάλωση αλλά και όνειρα, έρωτες, τέχνη, γέλιο και χαρά, αίσθηση κοινωνικότητας και αλληλεγγύη.
Η πόλη μας κύκλωσε και εμείς οι άνθρωποι, σχεδόν απάνθρωποι, βιαστικοί για να ξεφύγουμε από το συνωστισμό. Κι όμως μια άλλη πόλη θα είναι πάντα εφικτή.

 

ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
(από την ευλογία στην κατάρα)

Καταναλώνω< αρχ. Καταναλίσκω: ξοδεύω, εξαντλώ, άμεση ή βαθμιαία καταστροφή της χρησιμότητας ενός αγαθού με τη χρήση του.
Κατανάλωση: Ξόδεψα, δαπάνη, χρησιμοποίηση αγαθών και υπηρεσιών για την ικανοποίηση ανθρώπινων αναγκών.
Καταναλωτής: Ο αγοραστής προϊόντων ή υπηρεσιών.
Καταναλωτική κοινωνία: Η τείνουσα προς την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων αγαθών πέρα από τις αντικειμενικές υπάρχουσες ανάγκες.
Καταναλώθηκα: Ξοδεύτηκα σε αγορές άχρηστων προϊόντων, που νόμιζα ότι μου ήταν απαραίτητα.

Καταναλωτική κοινωνία: Η ικανότητα κάθε προσώπου να καταναλώνει. Αυτή καθορίζεται όχι από τις ανάγκες του γενικά, αλλά από την αγοραστική του ικανότητα. Όταν αυτή βρίσκεται χαμηλά την ανεβάζουν (στους άφρονες) με δανεισμό(επέκταση πιστώσεων για καταναλωτικούς σκοπούς). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μη παραγωγικών εισοδημάτων, τη δημιουργία εισοδημάτων από κερδοσκοπικές ή πληθωριστικές πηγές. Στο τέλος αυτής της πορείας βρίσκεται η αύξηση της ανισότητας των εισοδημάτων, καθώς η πηγή της διαφοροποίησης (ανισότητας) των εισοδημάτων προέρχεται από την άνιση κατανομή του κεφαλαίου και του πλούτου. Ακόμη μακρύτερο αποτέλεσμα έχουμε την αύξηση της ανεργίας, μεταβολές στη διάρθρωση του εθνικού εισοδήματος, έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών, εγκληματικότητα, έκλυση των ηθών, άγχος, πτώση της ποιότητας ζωής, μείωση του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής.
Κατανάλωση προσωπικότητας: Η πορεία που ακολουθείται για την αντιστροφή αξιών είναι: ελευθερία-> εργασία-> εισόδημα->χρήμα-> αγορά για ικανοποίηση αναγκών-> διαφήμιση κ.τ.λ.-> παρέμβαση στις ανάγκες-> ομαδική ψυχολογία-> πρόσθετη κατανάλωση-> μη λογική συμπεριφορά-> υποταγή σε κελεύσματα τρίτων-> υπερκατανάλωση-> ανικανοποίητο-> οικονομική εξάντληση-> υπερεργασία-> στέρηση ελευθερίας.

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙ
Ο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

 

Μέχρι τώρα εκδόθηκαν τα παρακάτω θέματα:
1. ΑΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
2. ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ
3. ΕΛΛΑΔΑ
4. ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

5. Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΥς ΔΡΟΜΟΥΣ